دوباره شعر شدم درشبی زمستانی

شبیه بارش بارانی از پریشانی

و قطره قطره  که افتادم از دوچشم تو

شدم اسیر همین لحظه های بارانی

چه حیف  قصه ی  پروانه گی که پایان شد

وسوخت بال و پر این همیشه قربانی

من از سراب رسیدم به شعر دستانت

بیا که پر شده دریای چشمم از "هانی"

مرا ببخش که دلتنگ و ساده ام .. اما..

من از سلاله ی دردم خودت که می دانی

رها رها شده بودم کنار رویایت

دوباره میله ..قفس .. ها دوباره زندانی

از این هوا نرو نگذار منجمد باشم

دراین دوباره ی سرما بگو که می مانی

برای کشتن من یک دقیقه هم کافی ست

نرو برای همیشه .. زمان طولانی

چه خوب می شود آن لحظه ها که برگردند

وبی بهانه غزل را –مرا- بخندانی

نه اعتراض ندارم مقدر است انگار

مرا به دست عزیز خودت بسوزانی

2)

دیوانه ،خراب ،لا ابالی ..تنها

خوکرده به قصه ای خیالی تنها

زیباست تورا میان خوابم دیدن

رد می شدی از همین حوالی.. تنها